Zmiany w sposobie reagowania na bodźce otoczenia są na prawdę często zauważalne dopiero w codziennych, powtarzalnych sytuacjach, kiedy widać, jak organizm radzi sobie z dźwiękami, ruchem czy dotykiem. W takich warunkach integracja sensoryczna opisywana jest jako proces łączenia informacji płynących z różnorakich zmysłów i nadawania im znaczenia w układzie nerwowym. W praktyce nie zawsze przebiega to w sposób równy, ponieważ różnorodne osoby mogą całkiem inaczej odbierać te same bodźce, co wpływa na ich zachowanie w środowisku domowym, szkolnym czy społecznym.
Na prawdę bardzo często dopiero obserwacja dłuższego odcinka czasu umożliwia zauważyć powtarzające się wzorce reakcji.
W kontekście edukacyjnym i szkoleniowym pojawia się pojęcie akademia integracji sensorycznej, które odnosi się do miejsca albo struktury przekazywania wiedzy związanej z tym obszarem. W praktyce tego rodzaju środowiska zajmują się zarówno omawianiem teorii, jak i analizą przykładów z powszechnego funkcjonowania (sprawdź również: zapis na studia integracja sensoryczna). Ważnym elementem jest tu umiejętność łączenia wiedzy ogólnej z obserwacją konkretnych sytuacji, ponieważ dopiero takie ranking pozwala lepiej zrozumieć, jak przebiega przetwarzanie bodźców w różnorakich warunkach. Z doświadczenia wynika, że sama teoria bez odniesienia do praktyki na prawdę często pozostaje zbyt abstrakcyjna, aby całkowicie oddać złożoność tego procesu.
W normalnym funkcjonowaniu dzieci i dorosłych trudności w obszarze integracji sensorycznej mogą przejawiać się w bardzo różny sposób, od nadwrażliwości na dźwięki po potrzebę intensywniejszych bodźców ruchowych. W praktyce znaczy to konieczność zwracania sugestie na detale, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się nieistotne. Na prawdę bardzo często dopiero porównanie kilku obserwacji pozwala zauważyć powtarzający się schemat zachowań (warto także zobaczyć: terapia integracja sensoryczna dla nauczycieli). Takie podejście wymaga cierpliwości i systematyczności, ponieważ pojedyncze sytuacje nie zawsze dają pełny obraz.
W miarę zdobywania doświadczenia coraz wyraźniej widać, że integracja sensoryczna nie jest zjawiskiem jednorodnym i może przemieniać się w współzależności od warunków otoczenia a także indywidualnych cech osoby. Różnice w reakcjach bywają subtelne, niemniej jednak mają znaczenie w zwykłym funkcjonowaniu, szczególnie w sytuacjach wymagających koncentracji lub przebywania w środowisku o ogromnej liczbie bodźców. Z tego powodu analiza zachowań w tym obszarze opiera się na długotrwałej obserwacji i porównywaniu różnych sytuacji, a nie na pojedynczych przypadkach.
Zobacz również: akademia integracji sensorycznej.